تالار گفتگو پرنده نگری و پرنده شناسی

چگونه از پرندگان عکاسی کنیم؟ (تجهیزات مورد نیاز)

Mahantara9

 عکاسی از پرندگان، خصوصا پرندگان وحشی می تواند چالش بزرگی باشد. مقالات بسیار زیادی در اینترنت وجود دارند که همه چیز درباره ی عکاسی از پرندگان، از ” نکاتی در باره ی عکاسی از پرندگان” تا ” هنر عکاسی از پرندگان” را تحت پوشش قرار می دهند. اما متوجه شدم که همه آنها جرییات کافی را ارائه نمی دهند و اطلاعات لازم برای یک عکاس آماتور را شامل نمی شوند.

بعد از چندین و چند سال عکاسی از پرندگان، تصمیم گرفتم که این مقاله آموزشی ” چگونه از پرندگان عکاسی کنیم؟” را بنویسم و در آن به هر آنچه در مبحثِ ثبت عکسهای خوب از پرندگان وجود دارد اشاره کنم. از آنجاییکه اکثر عکاسان پرندگان این روزها با دوربین دیجیتال کار می کنند راهنمای زیر بسیار مناسب برای دوربینهای دیجیتال است. اگر هنوز با دوربین های فیلمی عکاسی می کنید کافیست از بخشهایی که مربوط به عکاسی فیلمی نمی شوند ( مانند فرمت RAW) صرفنظر کنید.

بخشهایی از این مقاله برای پرنده شناسی و رصد پرندگان کاربرد دارد بنابراین اگر پرندگان را دوست دارید و می خواهید توانایی نزدیک شدن به آنها را داشته باشید و آنها را از نزدیک ببینید فقط بخشهای 3 و 4 این مقاله را مطالعه بفرمایید.

چگونه از پرندگان عکاسی کنیم؟
 یا راهنمای قدم به قدم برای پرنده گرافی


Great Horned Owl
 
1) در ابتدا – تجهیزات شما
متاسفانه تجهیزات عکاسی، مهمترین قسمت عکاسی از پرندگان وحشی است. صحبت عکاسی از پرندگان با دوربین های کامپکت یا DSLR با لنز واید را فراموش کنید. مگر پرندگانی مانند اردکها و غازها که ترسی از مردم ندارند و شما می توانید به آنها نزدیک شده و عکاسی کنید. اگر میخواهید از پرندگان وحشی عکس بگیرید خودتان را برای خرید یک DSLR سریع، با یکی دو لنز تله فوتو آماده کنید.

خب، چه DSLR هایی مناسب عکاسی با سرعت عمل بالا هستند؟ پیشنهاد من یک دوربین سریع با حداقل سرعت شاتر 1/2000 ثانیه و توانایی عکاسی پیاپی بین 6 تا 9 فریم بر ثانیه می باشد. اگر میخواهید به بهترین نتیجه دست یابید به یک سیستم اتوفوکوس خوب که فوکوس سریعی به شما بدهد نیز نیاز دارید. همه DSLR های امروزه قابلیت سرعت شاتر 1/2000 و سریعتر را دارند. عکاسی پیاپی سریع (تعداد فریم بر ثانیه ) و اتوفوکوس خوب یعنی یک دوربین حرفه ای مانند نیکون های d300/d700/d3 و کانن های 50d/1d/1ds که کاملا برای سرعت عمل بالا در عکاسی حیات وحش مناسب هستند.

اما اگر شما هم اکنون یک DSLR سطح مبتدی دارید به این معنا نیست که نمی توانید از پرندگان عکاسی کنید. فقط به این معنی است که ممکن است از رسیدن به ثبت های خوب باز مانید. چرا که دوربین شما به اندازه کافی سریع عمل نمی کند. مهمترین نکته ای که باید مد نظر داشته باشید این است که دسترسی به فوکوس سریع (چه در دوربین چه در لنز)، خیلی مهمتر از قابلیت عکاسی پیاپی دوربین (تعداد فریم بر ثانیه) است.

عکس پرندگان

 

اولین سوالی که مطرح می شود: چه لنزهایی برای عکاسی از پرندگان مناسب هستند؟ جواب دادن به این سوال سخت است. چون به این بستگی دارد که شما می خواهید چقدر پول برای لنز هزینه کنید.

بهترین عکاسان پرندگان در دنیا به شما خواهند گفت که نمی توانند بدون لنزهای 500mm و 600mm زندگی کنند و ترجیحا با لرزشگر اپتیکال (optical stabilization) و مبدل های لنز (TeleConverters) ؛  نیکون 500mm f/4 VR اخیرا 8500 دلار بفروش می رسد در حالیکه 600mm f/4 VR تقریبا حدود 10,300 دلار است. اینها خیلی گران قیمت هستند و فقط حرفه ای هایی که کیف پر پول دارند و می توانند با فروختن عکسهایشان به مردم درآمد کسب کنند قادر به خرید این لنزها هستند. اگر شما یکی از آنها هستید بهترین ترکیب چنین خواهد بود: (Nikon D3s + 600mm f/4 VR + 1.4/1.7 TC(TeleConverter که همه روی هم چیزی حدود 15000 دلار برای شما آب میخورد و بهترین کارآیی و دید ( دور دست )  را به شما می دهند.

بعلاوه شما مجبورید یک سه پایه خوب و محکم ، و ملزومات دیگری مانند باطری و کارت حافظه و … بخرید که جمعا دو سه هزار دلار دیگر برای شما هزینه دارند. یک انتخاب کم حجم تر و قابل حمل تر مانند Nikon 300mm f/2.8 +1.4x/1.7x TC و یا Nikon 200-400mm f/4.0 + 1.4x TC نیز نتایج بسیار عالی دارند و حدود 5 تا 6 هزار دلار هزینه دارند . اما در برند کانن های حرفه ای، انتخابها تقریبا مشابه نیکون است بجز لنز بسیار عالی Canon 800mm f/5.6L IS که عملا سبک تر از 600mm f/4.0L IS است و به شما توانایی دید بیشتری می دهد. از آنطرف هم، کانن چیزی شبیه به Nikon 200-400mm f/4.0 ندارد.

عکس عقاب

 

برای بقیه افراد با بودجه ی اندک، انتخاب ها محدود به لنزهایی با فاصله کانونی کمتر است.در حال حاضر مقرون به صرفه ترین لنزهای نیکون برای عکاسی از پرندگان، 300mm f/4.0 AF-S یا 80/400mm f/4.5-5.6D VR است.

من هر دوی این لنزها را امتحان کرده ام. لنز Nikon 300mm f/4.0 با اتوفوکس سریع همراه با 1.4x TC اساسا یک 420mm f/5.6 است که عکسهای واضح و شارپ با پس زمینه محو مناسب ( بوکه ) فراهم می آورد. تنها نکته منفی این لنز 300mm نداشتن VR است. که من امیدوارم نیکون در آینده این خصوصیت را به این لنز بسیار عالی اضافه کند. همچنین من این لنز را با یک مبدل 1.7x نیز امتحان کرده ام اما نتیجه آن چندان من را تحت تاثیر قرار نداد و با اینکه اتوفوکوس مرتب کار می کرد اما در رسیدن به فوکوس دقیق با شکست مواجه می شد.

در 510mm f/7.1 شما به نور زیاد و تثبیت خوب دوربین نیاز دارید تا به عکسهای قابل قبولی برسید. فقط این را بخاطر داشته باشید هر زمانی در یک لنز به بیشتر از f/5.6 می روید ( همراه با یک مبدل) ، نیکون اتوفوکوس را تضمین نمی کند. در واقع اگر شما دفترچه لنز نیکون را بخوانید آنها بیان می کنند که اتوفوکوس بالای f/5.6 عمل نمی کند. هر چند همانطور که پیش تر گفتم کار می کند اما نه خیلی خوب.

من همچنین لنز Nikon 70-200mm f/2.8 VR II + 1.4x/1.7x TC را هم امتحان کرده ام و می توانم به شما بگویم که لنز 300mm f/4.0 این لنز را در زمینه های شارپنش، بوکه، فاصله کانونی و کیفیت کنار می زند. اگر شما دوربین کانن دارید بهترین لنزها Canon 300mm f/4.0 IS + 1.4x TC یا Canon 400mm f/5.6L (بدون IS) و یا Canon 100-400mm f/4.5-5.6L IS هستند. برخی از عکاسان پرنده ها، به نتایج خوبی با لنز سیگمای Bigma با مشخصه Sigma 50-500mm f/4.0-6.3 رسیده اند. اما من با این لنز تجربه ای نداشتم و نمی توان آن را با بقیه مقایسه کنم.

عکاس: علی چاوشی
عکاس: علی چاوشی
 

تا به حال من هر آنچه که در مورد فاصله کانونی بیان کردم در مورد لنزها بود. در حالی که سنسور دوربین هم روی میدان دید اثر دارد یعنی آنچه که شما در کادر و عکس نهایی می بینید. سنسورهای  کراپ دارها (که دارای سنسوری با اندازه ی کوچک تر هستند) نسبت به فول فریم دید تله تری دارند.

مباحث پیرامون این دو نوع سنسور و مقایسه آنها مبحث مفصلی است که خارج از بحث این مقاله است. تمام نیکون های DX ضریب کراپ 1.5 دارند در حالی که این ضریب در کانن 1.6 است. بنابراین عملا میدان دید ،با حاصلضرب فاصله کانونی ( +مبدل اگر وجود دارد) در این ضریب بدست می آید. به عنوان مثال یک لنز نیکون 300mm f/4.0 به همراه مبدل 1.4x (مجموعا 420mm) هنگامی که روی یک دوربین نیکون کراپ دار بسته شود میدان دیدی برابر با یک لنز 630mm است که روی نیکون فول فریم بسته شده است.

این بدان معناست وقتیکه یک نیکون کراپ دار و یک لنز 300mm و یک مبدل 1.4x دارید، اگر از پرنده ای عکس می گیرید که 10 فوت با شما فاصله دارد و شما می توانید کادر را با پرنده پر کنید، اگر بخواهید از همان فاصله با یک دوربین فول فریم( یا فیلمی 35mm ) نیز کادر را با پرنده پر کنید به یک لنز 630mm احتیاج دارید.

دسترسی به پرندگان از فاصله دور بدون جلب توجه کردن، بخش مهم عکاسی از پرندگان است. ترکیب یک لنز تله فوتو با دوربینی با سنسور DX قطعا شانس بیشتری در پرنده گرافی موفقیت آمیز برای شما به همراه دارد. از طرفی نقطه ضعف یک سنسور کراپ دار ( crop-factor ) مقدار نویز بیشتر آن در ایزوهای بالاست.

بنابراین دید بهتر (دید تله تر)  الزاما به معنای کیفیت بهتر نیست. سنسور فول فریم به لحاظ نویزی خیلی بهتر از سنسورهای کراپ دار عمل می کنند خصوصا در موقعیت های نوری چالش برانگیز. بنابراین هر دو، هم مزایایی دارند هم معایبی . سنسورهای DX  دید تله تری به شما می دهند و سنسورهای FX کیفیت بهتر. من البته دومی ( کیفیت ) را ترجیح می دهم اما می دانم بسیاری از عکاسان پرندگان دید بهتر و تله تر را به کیفیت بهتر ترجیح می دهند.

شاتر سریع و ایزوهای کم طبعا نور بییشتری را طلب می کند خصوصا برای لنزهایی که بازترین دیافراگم آن f/5.6 است. بنابراین در موقعیتهای نور کم، من پیشنهاد می کنم که روی سه پایه و با سرعت شاتر کند تر عکاسی کنید بجای اینکه بخواهید ایزو را بالا ببرید و عکسی با جزییات کمتری داشته باشید. همه ظرافت پرنده گرافی، در حفظ جزئیات و داشتن عکسی شارپ نهفته است. هیچکس عکسهای خارج از فوکوس و غیر شارپ پرندگان را نمی پسندد. معمولا ماکزیمم ایزوی روی بدنه DX دوربین من 800 است در حالیکه ماکزیمم ایزو در بدنه های FX (فول فریم) 1600 و گاهی حتی 3200 است، که عکسهایی با جزئیات کافی که برای پرنده گرافی نیاز است را به من می دهد. می توان نویز را در فرآیند پس تولید ( پُست پروداکشن) کنترل کرد اما جزئیات از دست رفته هرگز قابل برگشت نخواهند بود.

عکس عقاب 2

 

سه پایه چی؟ اگر از لنزهای سنگین 500mm و 600mm استفاده می کنید سیستم سه پایه خوب ( سه پایه + سر سه پایه ) یک الزام است چراکه روی دست نگه داشتن این لنزها کاری غیر عملی است.

بهترین سه پایه ها، تولید شرکتی به نام Gitzo است و سه پایه های ساخته شده از فیبر کربن در عین سبکی بسیار محکم و پایدار هستند. بهترین و گران ترین سر سه پایه برای کارهای سنگین و برای عکاسی از پرندگان مدل Gimbal از Wimberley و Kirk Enterprises و سر سه پایه های Arca-swiss هستند. این تجهیزات برای حمل و نقل لنزهای سنگین بسیار خوب هستند و برای عکاسی از پرندگان انعطاف پذیری خوبی دارند.اگر شما دنبال چیزی مقرون به صرفه تر هستید بعضی از سه پایه های ارزان تر Gitzo یا Bogen و بال هد های RRS و Kirk را جستجو کنید.

من quick-release systems های Arca-swiss را ترجیح می دهم چراکه استفاده از آنها بسیار آسان است و استحکام و پایداری خوبی دارند. پیشنهاد نمی کنم برای عکاسی از پرندگان لنزهای سبک تر را روی سه پایه ببندید مگر اینکه در یک نقطه خاص ایستاده باشید و قصد عکاسی از یک ناحیه مشخص را داشته باشید و یا اینکه نور کافی برای عکاسی با دوربین در دست نداشته باشید.

 
2) تنظیمات دوربین:
استفاده از سرعت سریع شاتر خصوصا برای پرندگان در حال پرواز و پرندگان کوچک که حرکات سریع دارند بسیار مهم و حیاتی است چرا که شما تاری حرکت را در ادیت نمی توانید برطرف کنید. در برخی از موقعیتها، عکاسان با سرعت شاتر کندتری عکاسی می کنند تا بالهای پرنده اندکی حالت محو و تار داشته باشد تا حس حرکت را القاء کنند.

اما در حالتهای دیگر، شما تمایل دارید پرنده را کاملا فریز و ثابت نگه دارد تا رفتار پرنده را کاملا فریز داشته باشید. برای رسیدن به این منظور، من معمولا سرعت شاتر حداقل روی 1/1600 تا 1/800 قرار میدهم. اکثر دوربینهای SLR این مودها را دارند: “Manual”, “Shutter Priority”, “Aperture Priority” , Program”. مودی که من اکثرا در عکاسی هایم از پرنده ها استفاده می کنم “Aperture Priority” یعنی حالت تقدم اپرچر (تقدیم دیافراگم) است.

نیکون دارها باید بخاطر خصوصیت Auto-ISO (ایزوی اتوماتیک) دوربین شان خوشحال باشند که بطور اتوماتیک بر اساس شرایط نوری ایزو را تنظیم میکند. در این خصوصیت شما می توانید مینیمم سرعت شاتر را که می تواند یک عدد بالایی ( که مناسب عکاسی از پرندگان است) است و همچنین، ماکزیمم ایزو را تنظیم کنید تا جزئیات به خوبی حفظ شوند.

این خصوصیت خیلی مفید است و من بارها استفاده کرده ام. بنابراین گزینه Auto-ISO را روشن کنید و ماکزیمم ایزو را برای سری DX روی 800 و برای سری FX روی 1600 بگذارید و مینیمم سرعت شاتر را روی 1/800 بگذارید. آخرین مدلهای دوربینهای DSLR کانن قابلیت Auto-ISO را دارند اما همانند نیکون هوشمندانه عمل نمی کنند. در عکاسی با مود تقدم اپرچر که من معمولا از این مود استفاده می کنم،  گزینه ی Auto-ISO را در حداقل سرعت شاتر 1/800 تنظیم کرده و  کاملا باز عکاسی می کنم یعنی با حداکثر اندازه اپرچر(دیافراگم).

یک نکته خوب درباره ی عکاسی با تقدم اپرچر این است که اگر نور خیلی زیاد باشد سرعت شاتر روی یک عدد بیشتر تنظیم می شود اما اگر شرایط نوری بد شود خصوصیت Auto-ISO ی دوربین ایزو را زیاد می کند و سعی می کند که سرعت شاتر را تا آنجا که ممکن است روی آن چیزی که از قبل تنظیم کرده اید نگهدارد. اگر ایزو به بالاترین مقدارش رسیده باشد اما هنوز نوری کافی نباشد خب واضح است که سرعت شاتر را کاهش می دهد تا میزان نوردهی را ثابت نگه دارد.

دلیل دیگر استفاده از مود تقدم اپرچر، توانایی سریع در تغییر اپرچر لنز برای ثبت ناحیه بزرگتر (به لحاظ عمق میدان) و کنترل بوکه است. برای مثال: من نزدیک یک پرنده ایستاده ام و با f/4 و کاملا باز عکاسی می کنم در این حالت عمق میدان خیلی باریکی دارم و اگر روی چشمان پرنده فوکوس کنم ممکن است نتوانم قسمت پشت و دم پرنده را با شارپنس کامل ثبت کنم. با افزایش اندازه اپرچر به یک مقدار بالاتر، می توانم عمق میدان بیشتر داشته باشم و پرنده را با جزییات کامل ثبت کنم.

من شخصا مود تقدم شاتر را برای عکاسی از پرندگان مناسب نمی دانم چراکه دوست ندارم دوربین اندازه اپرچر را برای من تنظیم کند. به خاطر اینکه وقتی من با سرعت شاتر بالا عکاسی می کنم به احتمال خیلی زیاد همیشه اپرچر در حالت کاملا باز قرار می گیرد، بنابراین در این مود من نقطه ای را که عکاسی می کنم به درستی نخواهم دید.

در بدترین حالت اگر شرایط نوری به سرعت تغییر کند ( مثلا پرنده از یک ناحیه باز به یک ناحیه سایه دار در شاخه یک درخت برود) از آنجاییکه دوربین روی مود تقدم شاتر تنظیم شده است و بنابراین همیشه روی سرعت شاتری که از قبل تنظیم شده عکس خواهد گرفت، عکس ممکن است کم نور ثبت شود حتی وقت خصوصیت Auto-ISO روشن باشد.

در هنگام دوربین روی دست وضعیت چگونه است؟

اگر سرعت شاتر خیلی بالایی داشته باشید عکاسی با دوربین روی دست نباید مشکلی ایجاد کند. هر چند گاهی شرایط نوری بسیار بد است و شما نمی توانید از سرعت شاتر بالا استفاده کنید. زمانی که سرعت شاتر از یک آستانه ی خاصی پایین تر بیاید تار شدن عکسهای شما شروع می شود.

چگونه از این مشکل دوری کنیم؟

یک فرمول کلی وجود دارد که می گوید سرعت شاتر را حداقل به اندازه فاصله کانونی قرار دهید. بنابراین اگر شما با یک لنز 300mm عکاسی می کنید سرعت شاتر حداقل باید 1/300 ثانیه در یک بدنه فول فریم ( 35mm ) باشد اگر همین لنز روی یک بدنه با سنسور کراپ دار بسته شود سرعت شاتر در ضریب کراپ هم ضرب می شود یعنی حداقل باید 1/450 ثانیه باشد.

Pacific-slope-Flycatcher-433x650

 

تنظیمات دوربین نیکون من برای عکس گرفتن از پرندگان: مود دوربین: تقدم اپرچر و تنظیم اپرچر روی بازترین حالت. مترینگ(نورسنجی): Spot Metering اتوفوکس: در حالت High Speed Continuous قرار می گیرید ( set to “C” in front of the camera and to “Ch” on the camera dial) AF Area Mode روی middle selection تنظیم می شود.

منوی تنظیمات عکاسی دوربین: Image Quality: RAW, 12-bit on Nikon D300 and 14-bit on Nikon D700 NEF (RAW) recording: Type: Lossless compressed, NEF (RAW) bit depth: 12-bit on D300, 14-bit on D700/D3 White Balance: Auto Active D-Lighting: Off Vignette Control: Normal High ISO NR: Normal ISO Sensitivity: 200, ISO sensitivity auto control: On, Maximum sensitivity: 800 (DX) or 1600 (FX), Minimum shutter speed: 1/800

منوی تنظیمات شخصی دوربین: AF-C priority selection: Release + focus AF-S priority selection: Focus Dynamic AF area: 51 points Focus tracking with lock-on: Short AF activation: Shutter/AF-ON AF point selection: 51 points ISO sensitivity step value: 1/3 EV steps for exposure cntrl.: 1/3 Exp comp/fine tune: 1/3 Beep: Off Viewfinder grid display: On Multi selector center button: Shooting mode: Reset (Select center focus point), Playback mode: Zoom on/off, Medium magnification Multi selector: Off Assign preview button: Preview button press: Spot metering, Preview + command dials: Off No memory card?: Lock

قسمتهایی را که به رنگ قرمز نوشتم آیتمهای مهمی برای من هستند. من همیشه بصورت RAW عکاسی می کنم چراکه نسبت به JPEG تقریبا امکان احیای رنگها و جزییات کافی وجود دارد.

ضمنا وقتی بصورت RAW عکاسی می کنید مجبور نیستید نگران بالانس رنگها و فضای رنگی و بسیاری چیزهای دیگر باشید. برخی مردم ممکن است بگویند عکاسی بصورت RAW پیچیده است و فضای زیادی از هارد ( یا ذخیره ساز های دیگر) هدر می رود. اما امروزه برای فضا،با وجود هاردهای ترابایتی دیگر مشکلی نخواهیم داشت تنها مشکل عکاسی بصورت RAW این است که بافر دوربین به سرعت پر می شود و این سبب می شود که سرعت عکاسی پیاپی کاهش یابد و به یکی دو فریم بر ثانیه برسد (و شاید هم کمتر).
بهترین روش یادگیری زبان عربی در ۳ گام مؤثر و سریع
۱۰ قانون طلایی گرامر در آزمون تافل که حتماً باید بدانید!
موثرترین روش یادگیری زبان ژاپنی در کمترین زمان ممکن (ولی اصولی)
چطور از دانشگاههای خارجی فاند/کمک هزینه دریافت کنیم؟ نکات مهم

من پیشنهاد می کنم از کارتهای حافظه SD و CF با سرعت بالا استفاده کنید تا حافظه باعث کندی کار نشود. در هر صورت برخی از دوربین های حرفه ای مانند نیکون D3 قابلیت آپگرید شدن و افزایش بافر را دارند. بعد از آپگرید تقریبا مشکل پر شدن بافر حتی اگر بصورت RAW عکاسی کنید را نخواهید داشت.